சீத்தா... சீத்தா... மணியடி!
சீக்கிரமா... மணியடி!... - என்று குழுவாக பாடிக்கொண்டிருந்தார்கள் ஏழுவயது நிரம்பிய ஐந்து தோழிகள். அவர்களின் வயதிற்கு சில மாதங்கள் வித்தியாசம் இருக்கலாம். ஆனால் ஒன்றுகூடி மகிழ்வதில் சிறிதளவும் வித்தியாசமில்லை. சுகந்தியின் வீட்டுவாசற்படியில் அமர்ந்து, பாடிக்கொண்டிருந்த அப்பாடல் முடிவடைந்ததும் மேடுபள்ளம் விளையாடத் தொடங்கினர்.
ஐவரில் ஒருத்தி, நால்வரின்முன் நின்று மேடு அல்லது பள்ளம் என தன் விருப்பம்போல் மாற்றி மாற்றிச் சொன்னாள். மீதி நால்வரோ மேடு எனும்பொழுது படிக்கட்டிலும், பள்ளம் எனும்பொழுது தரையிலும் குதித்துக் கொண்டிருந்தார்கள். தவறாக குதிப்பவர் தோத்தாங்கொள்ளி ஆக்கப்பட்டு, மற்ற நால்வரின்முன் நின்று சொல்லிக்கொண்டிருக்க, " ஏ பூவரசி வீட்டுக்கு வாடி"-என்று பூவரசியின் தாய் அழைத்தார். அவளும் "இதோ வரேன்மா"-என்றவாறே தோழிகளிடமிருந்து விடைபெற்றாள்.
பூவரசியைத் தொடர்ந்து மற்ற மூன்று தோழிகளும், வீட்டிலிருந்து அம்மாக்கள் வருவதற்குள் நாங்களும் கிளம்புகிறோமென்று சுகந்தியிடம் சொல்லிவிட்டு நகர, தன் தோழிகள் செல்வதை பார்த்தவாறே சுகந்தி வீட்டுவாசற்படியில் நின்றாள்.
சொகந்தீ...-பாட்டியின் குரல் உள்ளிருந்து வெளியே வர, வீட்டினுள்ளே சென்று ஒரு மூலையில் அமர்ந்தாள். சுகந்தியை பெற்றவர்களின் புகைப்படத்திற்கு முன்னால், பாட்டி விளக்கேற்றிக் கொண்டிருக்க "அழத்...தொடங்கினாள் சுகந்தி." -மாலைநேரம் ஆறு ஆகியிருப்பதை அந்த விளக்கு வெளிச்சம் காட்டிக்கொண்டிருந்தது.
கருத்துகள் இல்லை:
கருத்துரையிடுக