நிராகரிப்பும்...வாய்ப்பும்...

சிறுவயதிலிருந்து ஒரு ஆசை

எனக்கும் ஒரு கனவு உண்டு

என்னைப் போலவே பல

உயிர்களுக்கு அது இலட்சியம்

தயக்கங்கள் குடிகொண்ட பொழுது

என்னை நானே ஏமாற்றுகிறேன்

தாங்கிப் பிடித்தது ஒரு ஏக்கம்

அச்சம் குடிகொண்ட பொழுது

எனது வாய்ப்பை நழுவுகிறேன்

தடுமாற்றம் தந்தது ஒரு அழுத்தம்

முயற்சி முயற்சி என்று

பயிற்சி செய்து நின்றேன்

மூளையின் ஒரு மூலையில்

மறைந்திருந்தது ஒரு தைரியம்

முயற்சி திருவினையாக்கும்

எவ்வளவு மதிப்பிற்குரிய வார்த்தை

மறைந்திருந்தவன் வெளிச்சத்திற்கு

தைரியமாக வந்து நின்றான்

வந்து நின்றவன்

உலகை பார்த்தான்

உலகில் பார்த்து

தவழ தொடங்கினான்

தடைகள் வந்து

தாமதம் தந்தது

மகிழ்ச்சியெல்லாம் அபகரிப்பு

என்னவென்றால் நிராகரிப்பு

ஒவ்வொரு நிராகரிப்பிலும்

பிரிவினைகளின் முன்னிலை

குலத்தால் நிறத்தால் பணத்தால்

பாலினத்தால் அதிகாரத்தால்

தடை தொடரும்... படிக்கட்டுகளாய்

இரண்டு உள்ளங்கள் பிரிந்தால்

என்ன வலியோ? அதுபோலவே

எங்கள் உணர்வுகளின் வலி

திறமைக்கு பாராட்டை விட

வாய்ப்பு தான் முக்கியம்

அவ்வாய்ப்பே பாராட்டை தரும்

வாய்ப்பு தந்து பாருங்கள்

அதில் வாழக் காத்திருக்கிறது

பல உயிர்களின் இலட்சிய கனவு

வாய்ப்பு தந்தால்

விழுந்தவன் எழுவான்

எழுந்தவன் நடப்பான்

நடந்தவன் ஓடுவான்

ஓடியவன் பறப்பான்

பறந்தவன் சிறப்பான்

சிறந்தவன் வெல்வான்

வென்றவனும் நிற்பான்

தோற்றவனும் கற்பான்

வாழ்க்கையின் வரலாற்றில்

இரண்டு பக்கங்களாய்..

கிருஷ்ணதாஸ் ஆனந்தன்.

Photo by gentina danurendra from Pexels

பிச்சை போடுங்கம்மா

தொண்டை வறண்டநிலையில் "அம்மா! தாயே! பிச்சை போடுங்கம்மா" என்று குரல்கொடுக்கிறார் அந்த மனிதர். 63 வயதில், நடந்து ஓய்ந்த தன் கால்களை இழுத்துக்கொண்டு, முதுகில் ஒரு கோணிப்பையையும், கையில் ஒரு ஈயத்தட்டையும் வைத்துக்கொண்டு, தன் வயிற்று பசியாற்ற வலம்வருகிறார். அவரது கோணிப்பையில் மூடியை இழந்த ஒரு பேனாவும், சில காகிதங்களும் மற்றும் சில குப்பைகளும் இருந்தன. அவரது சட்டைப்பையில் ஒரு மயிலிறகு அழகாய் தோற்றமளித்துக்கொண்டே இருந்தது.

நொடிக்கு நொடி மாறும் இந்த உலகத்தில், அவரது நொடிகள் பசியை போக்கவே படையெடுத்தன. ஒருவேளை சோற்றுக்கு, ஓராயிரம் முறை கையேந்தும் அவருக்கு, ஒருபோதும் கைநீட்டி களவாட எண்ணமில்லை. குப்பைத்தொட்டிகளும், குடிநீர் குழாய்களும், கோவில் வாசல்களும் மற்றும் தெருமுனைகளுமே அவரது வாடிக்கை தலங்கள் ஆயின. ஆலயங்களை வலம்வரும் அவருக்கு கடவுள் பக்தியும் அதிகமுண்டு. தான் ஒரு வறியவன் என்பதை கடவுளிடம் முறையிடாமல், அக்கடவுளின் நலத்தை அறிய விரும்பும் ஒரு நற்குணம் கொண்ட மனிதர். கடவுளை தன் நண்பனாக ஏற்றுக்கொண்டு, தன் வாழ்க்கை நிகழ்வுகளின் நொடிகளை தன்னம்பிக்கையோடு நடைபோட்டு கொண்டிருந்தார்.

அவர் தனது மனதில் எழும் எண்ணங்களை, எழுத்துக்களாக காகிதங்களில் எழுதி, தனது கோணிப்பையில் சேகரித்துக்கொள்வார். இரவில் உறங்கும் முன் ஈயத்தட்டை இசைத்தட்டாக மாற்றி, சிறிதுநேரம் இரவிற்கும், இயற்கைக்கும் தன்னால் முடிந்த மகிழ்ச்சியை பகிர்ந்தளிப்பார்.பின்பு தானும் மகிழ்ச்சி கொள்வார். உறங்கச்செல்லும் தருவாயில், ஐந்துநிமிடம் இவ்வுலகை எண்ணி சிரித்துவிட்டு,பின்புதான் உறங்க செல்வார்! கோணிப்பையை தன் தலையணையாக வைத்துக்கொண்டு உறங்கிவிடுவார்.இவருக்கு அருகில் ஒரு நாய்க்குட்டியும் உறங்கிக்கொண்டிருக்கும்.ஆம், இரவில் அம்மனிதரின் காவல் நண்பனாக, இந்நாய்க்குட்டியே இருக்கும்.காரணம், சாக்கடையில் சிக்கித்தவித்த நாய்க்குட்டியை, காப்பாற்றிய அவரது செயலே! அவருக்கும்,நாய்க்குட்டிக்கும் சிநேகிதத்தை உருவாக்கியது.இருவரின் நட்புறவு,இரவின் மடியிலேயே தாலாட்டு கேட்டுக்கொண்டிருக்கும்.

காலை கதிரவன் உதித்ததும், அந்நாய்க்குட்டி வீதிகளை உலாவ சென்றுவிடும். அம்மனிதர் எழுந்ததும், அருகில் பார்ப்பார்! நாய்க்குட்டி இல்லை என்றவுடன், சற்று புன்னகைப்பார். பின்பு தன் கோணிப்பையையும், ஈயத்தட்டையும் எடுத்துக்கொண்டு,உணவை நாடி கிளம்பிவிடுவார்.
இவ்வாறு அவரின் ஒவ்வொரு நாளும் 'வீதி உலா, பசிமொழி, உணவுப்போராட்டம்' என ஓடிக்கொண்டே இருக்கும்.

நாட்கள் பல கழிந்தன, சரியாக உணவு கிடைக்காமலும், சரியாக சாப்பிட இயலாத காரணத்தினாலும் அவரின் உடல்நலம் நாளுக்கு நாள் குறைய ஆரம்பித்தது. அம்மனிதரின் வாழ்வில் உணவிற்கான உலகப்போர் வலுபெற தொடங்கியது.

அன்றொரு நாள், நான்கு நாட்கள் உணவே உட்கொள்ளாமல், வெறும் தண்ணீரை குடித்துவிட்டு பசியை தீர்த்துக்கொண்டிருந்த அவருக்கு, உடல்நலம் மிக மோசமான நிலையை நோக்கி சென்றுகொண்டிருந்தது. பசிமயக்கத்தில் "அம்மா! தாயே! பிச்சை போடுங்கம்மா" என்று பாதி குரலும், பாதி காற்றும் வந்தபடியாக சொல்லிக்கொண்டே நகர்ந்து கொண்டிருந்தார்.

அப்பொழுது தூரத்தில் ஒரு குரல் ஒலித்தது;இவருக்கு சரியாக கேட்கவில்லை! மறுமுறை அதேகுரல் பலத்த சத்தத்தோடு ஒலித்தது! இவ்வாறாக, "டேய் கோடீஸ்வரா, நில்லுடா! நான் தான் மெய்யப்பன்" என்று, அவரின் நண்பர் தன்னை அம்மனிதரிடம் அடையாளம் காட்டுகின்றார். ஆம், கோடீஸ்வரன் என்ற தன் பெயரை கேட்டதும், அம்மனிதர் சற்று திரும்பி உற்று பார்க்கின்றார்.தொலைவில் தன் நண்பன் இருப்பதை கண்டதும் சிறிது புன்னகையுடன் அவரது கண்களில் ஆனந்த கண்ணீர் உதயமானது.பின் நின்ற இடத்திலேயே மண்டியிட்டு, மயங்கிவிழுகின்றார் கோடீஸ்வரன்.

மெய்யப்பன் சற்றும் தாமதிக்காமல் ஓடிவந்து தன் நண்பனை மடிமீது சாய்த்துக்கொண்டு, தன் பையில் இருந்த குடிநீர் பாட்டிலை எடுத்து, கோடீஸ்வரனின் முகத்தில் தண்ணீரை தெளிக்கின்றார்.
மயக்கம் தெளிந்த கோடீஸ்வரன்,மெய்யப்பனை கண்டதும் "நல்லா இருக்கியா? மெய்யப்பா! உன்ன பாத்து எவ்ளோ நாள் ஆச்சு! ஏதாச்சும் சாப்டியா? எப்படி இருக்க?" என்று தன் கேள்விகளை மெல்லிய குரலில் பசிமயக்கத்தோடு கேட்கிறார்.

"உன்ன பாத்தது ரொம்ப சந்தோஷம்! ரொம்ப நாள் ஆச்சு கோடீஸ்வரா, சரியான வேளைக்கு சாப்பிட நமக்கு வாய்ப்பே இல்ல! நல்லா இருக்கேனு சொல்ல மனசும் இல்ல! போராட்டமான உலகத்துல சாப்பாடு கூட நமக்கு வாய்ப்பு தான்,நண்பா" என்று சோகத்தோடு சொல்கிறார் மெய்யப்பன்.

கோடீஸ்வரன் தன் கோணிப்பையில் இருந்து, ஒரு பெரிய காகிதத்தை எடுத்து மெய்யப்பனிடம் கொடுக்கின்றார். அதில் இவ்வாறு எழுதப்பட்டிருந்தது,

"வறுமையின் நொடியிலே பிறந்தேன்!

பசியின் பிடியிலே வளர்ந்தேன்!

உணவினை தேடி அலைந்தேன்!

நான் என்ன செய்வேன்?

ஒருவேளை சோற்றுக்கு,

ஓராயிரம் போராட்டம்!

ஆனால் ஒருபோதும் கைநீட்டி,

களவாட எண்ணமில்லை!

நான் என்ன செய்வேன்?

பெயரளவில் கோடீஸ்வரன்!

சமூகளவில் பிச்சைக்காரன்!

இரண்டு பெயர்களை கொண்டவனாய்,

வீதியை வலம் வருகிறேன்!

அம்மா! தாயே!

என்ற பசிமொழியே

உணவிற்கு மந்திரம்!

நான் என்ன செய்வேன்?

சகமனிதன் அருவெறுப்பாய்

காணும் ஒரு ஜீவனாய்,

வீதியில் வலம்வரும்

ஒன்றுமில்லா வறியவன்!

குடிப்பதற்கு குலமறிந்து,

நீர்வழங்கும் சமூகத்தில்

நான் என்ன செய்வேன்?

ஈயத்தட்டை இசைத்தட்டாக மாற்றி,

மகிழ்ச்சி கொள்ளும் தருணம்,

வாழ்வில் சிலசமயம் நிகழும்!

விண்ணை எட்ட நினைக்கும்,

மனிதர்கள் மத்தியில்

மண்தரையில் தலைசாய்த்து,

பூமித்தாயை வணங்கி,

உணவையே கனவாக கொண்ட

என் போன்ற மனிதர்களுக்கு,

இமைகளை கடந்துவரும்

தூக்கமும் ஒருவகையில் நிம்மதி!

நான் என்ன செய்வேன்?

ஒருபிடி மண்துகள்கூட 

உனக்கு சொந்தமில்லை!

என இச்சமுதாயம்

என்னை ஒடுக்கும் வேளையில்,

அனாதை என்ற உணர்வு,

அனுதினமும் என்னை அவஸ்தைகுள்ளாக்குகிறது!

நான் என்ன செய்வேன்?

கிழிந்த கோணிப்பையில்,

நான் சேகரிக்கும் குப்பைகளே,

எனக்கு சோறுபோடும் செல்வங்கள்!

சோதனையே என் வாழ்க்கையடா!

வேதனை என் சேமிப்படா!

ஆடி பாட வழியில்லை!

அல்லல்பட வழியுண்டு!

யாவும் பொய்யென்று படைத்தானே!

இங்கு நானும் பிழையென்று உணர்ந்தேனே!

நான் என்ன செய்வேன்?

விரைவில், ஆறடி நிலத்திற்கே

சொந்தகாரன் ஆகப்போகிறேன்",

என்று எழுதியிருந்தது. இதை படித்தவுடன் மெய்யப்பனின் கண்களில் இருந்து கண்ணீர் கசிந்தது.மெய்யப்பனின் கண்ணீர்த்துளி கோடீஸ்வரனின் கன்னத்தில் விழுந்தது.

"அம்மா! தாயே! என் நண்பனுக்காச்சும் பிச்சை போடுங்கம்மா!" என்ற பலத்த ஒலியை தனது இறுதி குரலாய் ஒலித்துவிட்டு,மெய்யப்பனின் மடியிலேயே இயற்கை எய்தினார் கோடீஸ்வரன்.

முற்றும்.....

இங்கே நமக்கு சாப்பிட, பல வாய்ப்புகள் உள்ளன. ஆனால் கோடீஸ்வரனை போன்ற மனிதர்களுக்கு சாப்பிடுவதே ஒரு வாய்ப்பாக தான் உள்ளது. ஒருவேளை சோறுகூட ஒரு உயிரை காப்பாற்றும். உணவையே கனவாக கொண்ட, மனிதர்கள் இங்கு ஏராளம்! இந்நிலை மாற வேண்டும். மாற்றம் நம்மிடமிருந்தே தொடங்கட்டும்.
நன்றி

கற்பனையும் எழுத்துவடிவமும்
ஆ.கிருஷ்ணதாஸ்

முகப்பு படம்: கூகுளின் தேடலிலிருந்து....

நான் பிழைப்பேனோ? இல்லை பிழையானேனோ?

என்ன தவம் செய்தேனோ?
மானிடனாய் பிறந்திடவே...

என்ன பாவம் செய்தேனோ?
தெரியாமல் மடிந்திடவே....

கொத்து கொத்தாய்
உயிர்கள் எல்லாம்
கொட்டிக் கிடக்கும்
கோரம் என்ன...?

எட்டி நின்று
பார்க்கும் கண்கள்
கொட்டித் தீர்க்கும்
ஈரம் என்ன...?

இதுதான் விதியோ...? இல்லை
மானுடப் போட்டியின் சதியோ?

அம்மா நல்லா இருக்கீங்களா?
அப்பா எல்லாரையும் பாத்துக்கோங்க!

தங்கச்சிக்கு பிரசவ காலம்!
அண்ணனுக்கு கல்யாணம்!

அக்கா பசங்களுக்கு காதுகுத்து!
தம்பிக்கு தேர்வு நேரம்!

தாத்தாக்கு தைரியம் சொல்லுங்க!
பாட்டிக்கு மருந்து இருக்கா?

மச்சான் பாத்து இருடா?
எல்லாரும் வீட்லயே பத்திரமா இருங்க...!

ஒன்றல்ல...இரண்டல்ல...
என்னவென்று சொல்ல?

தேங்கி நிற்கும் கண்கள்
மடைதிறந்து செல்ல;

அடங்கா மனக் குமுறல்!
அழுத்துதே மெல்ல...

உயிர் காக்க
மருத்துவத்தின் போராட்டம்!
உயிர் சேமிக்க
காவலின் போராட்டம்!

தொற்றை உடைத்திட
தூய்மையின் போராட்டம்!
தொய்வின்றி செயல்பட
தகவல்தொடர்பின் போராட்டம்!

அன்றாட பிழைப்புக்கு
வங்கியின் போராட்டம்!
நாட்டைக் காத்திட
உள்ளிருப்பு போராட்டம்!

மக்கள் நலனில்
அரசின் போராட்டம்!
அடுத்த வேளைக்கு
அரிசியின் போராட்டம்...

மாசடைந்த காற்றிலே
மடிந்து போகும் மானிடமே!

பார்த்து தெளிந்திடு
இது இயற்கையின் பாடமே...

இயற்கை தந்த பாடமொன்று,
நொடியெங்கும் நெஞ்சில் நின்று!
கற் றளந்தது கல்வியென்று...

வதை செய்த கைகள்
பாவம் கழுவும் வேளை;

இயற்கையும் தந்தது
இந்தவொரு நாளை...!

மருந்தாக இருப்பது
வீட்டிலிருக்கும் வேளை...

வீணலைச்சலில் விலகியிரு...
இல்லத்திலேயெ உணர்ந்திரு...
இனியேனும் விழித்திரு...


அக்கறையுடனும் கண்ணீருடனும்
உங்கள் குடும்பத்தில் ஒருவன்...

மாபெரும் சொற்கள்...

உலகின் மாபெரும் நோய் "வறுமை" உலகின் மாபெரும் வலி "மன அழுத்தம்" உலகின் மாபெரும் மகிழ்ச்சி "பிறப்பு" உலகின் மாபெரும் வெளிப்பாடு "கண்ணீர்" உலகின் மாபெரும் மருந்து "சிரிப்பு" உலகின்  மாபெரும் உறவு "இயற்கை" உலகின் மாபெரும் இசை "தாலாட்டு" உலகின்  மாபெரும் ஆறுதல் "நட்பு" உலகின் மாபெரும் நினைவு "காதல்" உலகின் மாபெரும் குணம் "பொறுமை" உலகின் மாபெரும் தொடர்பு "புரிதல்" உலகின் மாபெரும் ஊடகம் "கல்வி" உலகின் மாபெரும் பொக்கிஷம் "குழந்தைகள்" உலகின் மாபெரும் ஆச்சரியம் "அடுத்தநொடி" உலகின் மாபெரும் போட்டி "பணம் சம்பாரித்தல்" உலகின் மாபெரும் இறுதிகட்டம் "மரணம்" உலகின் மாபெரும் வாய்ப்பு "ஒருமுறை" உலகின்  மாபெரும் செயல்  "வாசிப்பு" நன்றி. ReplyForward

மரம் பேசுகிறேன்

ஏன் என்னை அழிக்க நினைக்கிறாய் மனிதா?

என் இனத்தின் அழிவு! உனக்கும் அழிவு

என்பதை மறந்துவிட்டாயா?

நீ ஆரம்ப கல்வி கற்க

தற்காலிக ஏடுகளின் காவலனாகவும்

நடுநிலை முதல் மேல்நிலை வரை

குறிப்பெடுக்கவும் பயன்பட்டேனே!

கரும்பலகையாய் உருவெடுத்து

உனதறிவை மேம்படுத்தும் தகவல்களை

என் முகத்திரையில் தோற்றமளிக்க செய்தேனே!

நீ “அ” என எழுதிய எழுதுகோலும் என் உடல் தானப்பா!

'அ' என்றால் அன்பின் தொடக்கம் என்று நினைத்தேன்!

ஆனால், இன்று உன்னால் 'அ' என்றால்

அழிவின் தொடக்கம் என எண்ணுகிறேன்!

சிறுவயதில் நீ உண்டு மகிழ்ந்த குச்சி மிட்டாயிலும்,

குச்சி ஐஸிலும், பஞ்சு மிட்டாயிலும்

என் தேகத்தை தானே செதுக்கி வழங்கினேன்!

உன் மகிழ்ச்சியை கண்டு கழித்த என்னை ஒட்டுமொத்தமாய் அழிக்க நினைத்து மீளாத்துயரத்தில் விழச்செய்கிறாயே?

அறிவிப்பு பலகையாய் பயன்படுத்தினாய்!

ஆனால், எவ்வித அறிவிப்பும் இன்றி அறுத்தெறிகிறாயே!

கில்லி என சொல்லி அடிக்கும் விளையாட்டிலும்,

எல்லை தாண்டும் மட்டை வீச்சிலும்,

தொலைக்காட்சி பாரம் தாங்கும் மேசையிலும்,

நீ ஆடிப்பாடும் ஊஞ்சலிலும்,

தொட்டில் தூக்கம் தரும் கட்டிலாகவும்,

சாய்ந்து அமர நாற்காலியாகவும்,

அடுப்பு எரிக்க விறகாகவும்,

துடுப்பு பயணத்தில் சிறகாகவும்,

ஏற்றம் தரும் ஏணியாகவும்

இப்படி சொல்லிக்கொண்டே போகும் விதமாய்

உன் வாழ்வின் ஒவ்வொரு அங்கத்திலும் உடனிருக்கின்றேனே!

உன்னோடு வாழ பிடித்த என்னை

மண்ணோடு வீழ்த்த நினைக்கின்றாயே?

மனிதா நான் வெளியிடும் ஆக்ஸிஜன்

உனக்கு உகங்ததில்லை என்று எண்ணினாயோ?

ஆக்ஸிஜன் உற்பத்தியில் என் பங்களிப்பு

இருப்பதை முற்றிலும் மறந்துவிட்டாயோ?

நீ இளைப்பாற நிழல் தருவது நான்!

ஒளிந்து விளையாட அடைக்கலம் தருவதும் நான்!

நீஅமரும் இருக்கையிலும் நான்!

பயணம் செய்யும் படகிலும் இருப்பது என் உடலே!

காகித கப்பலிலும் இருப்பது என் உடலே!

என்னை கரியாக்கி உன் வாழ்வில் கரி பூசிக்கொள்கிறாயே?

எனது கண்ணீர்க்குரல், உனக்காகத்தான் நான் இருக்கிறேன்

என்று உணர்த்தவில்லையா? 

வயது முதிர்ந்த என்னை வெட்டினாய் பொறுத்துக்கொண்டேன். ஆனால், வளரவேண்டிய எந்தன் இளங்கன்றுகளை பிஞ்சிலேயே வாடச் செய்யாதே!

“உன் வாழ்க்கை, வளர்ச்சிப்பாதையில் செழிப்படைய என் இன இளங்கன்றுகளை, வீட்டிற்கு ஒரு மரம் வளர்ப்போம் என்ற உறுதிமொழியோடு வளரச்செய்வாயாக” என்று உன்னிடம் மன்றாடி கேட்டுக்கொள்கிறேன்.

உன் வாழ்வின் தொடக்கத்தில் தொட்டில் கட்டும் பலகையாகவும், இறுதியில் உன்னை சுமந்து செல்லும் படுக்கையாகவும் நான் தான் உடனிருக்கின்றேன் என்பதை நினைவில் கொண்டு எங்கள் இன அழிவை தடுத்து உங்கள் இனம் வாழ வழிவகை செய்.

இப்படிக்கு

வேதனையில் வெட்டுண்ட மரம்...

Photo by Harry Cunningham @harry.digital from Pexels